متاسفانه یکی معمول‌ترین ایرادات در گربه ها، بیماری‌های پوستی است و هم اینگونه می‌بایست ادامه داد که اکثر این پت‌های دوست‌داشتی در طی زندگی‌شان به یک بیماری پوستی دچار می‌گردند. از علائم بیماری گربه از نوع پوستی می توان به شرایطی مانند: خاراندن مداوم بدن توسط گربه، جوش و دلمه پوستی، لیس زدن زیاد تن بوسیله حیوان، تغییر ‌و تحول رنگ در پوست، جویدن پوست، قرمزی و التهاب، شوره و مو ریختگی در یک حیطه اشاره نمود. به خاطر داشته باشید که بیماری پوستی تماسی با گربه وجود دارد و احتمال این که صاحب و مالک پت در تماس با وی در گیر خواهد شد، زیاد می‌باشد. اعتنا داشته باشید که دربین اشکال این بیماری ها، خیلی از بیماری پوستی گربه ها جزو گروه ای می‌باشند که قابل جابجایی به انسان می‌باشند، پس در‌صورتی‌که از گربه مراقبت می‌کنید می بایست حواستان بدین قضیه باشد و در شکل دیدن هر سیرتکامل علائم پوستی در حیوان، او‌را برای معاینه به دامپزشکی ببرید.
در صورتی شما از آن مجموعه از اشخاص می‌باشید که به این پت‌های خوشگل عشق و علاقه دارید و از آنان نگهداری می‌کنید، با معمول ترین اشتباهات پوستی در آنها هم شناخت دارید؟ یا می‌دانید به چه شکل می‌توانید آن ایراد را معالجه فرمایید؟ در صدر بایستی بگوییم که در صورتی‌که گربه خانگی شما بیشتر از حد معمول خودش را لیس میزند و یا می‌خاراند، به احتمال زیاد وی به یک اختلال پوستی مبتلا گردیده است و عالی میباشد که سریعا پت خویش را برای معاینه به دامپزشکی ببرید.
بایستی ادامه داد که‌این حیوان ها مستعد بیماری های عفونت پوستی، حساسیت ها، انگل ها و خیلی از مریضی هایی می باشند که در آدم ها نیز مشهود است.
بیماری دم چرب یا روغنی شدن دم گربه اسامی مختلفی دارد:

  • عفونت غده سوپرکودال یا Supra-caudal Gland Infection
  • بزرگ شدن غده سوپرکودال یا Supra-caudal Gland Hyperplasia
  • هایپرپلازی غده دمی گربه‌سانان یا Feline Tail Gland Hyperplasia

غدد سبابه غده‌های ویژه‌ای هستند که ترشحات مومی و یا چربی مورد استفاده در فولیکول‌های مو را تولید می‌کنند. در مقادیر نرمال این ترشحات باعث حفظ نرمی موها و انعطاف‌پذیری آن‌ها می‌شود؛ اما تولید و ترشح بیش از حد آن‌ها باعث ایجاد توده‌های چرب و روغنی می‌شود. در حقیقت روغنی شدن دم گربه به علت فعالیت بیش از حد غدد سباسه و افزایش ترشحات آن است. بیماری دم چرب بیشتر در گربه‌های نر دیده می‌شود و با شروع بلوغ جنسی و آغاز فصل جفت‌گیری، سطح هورمون‌های جنسی افزایش یافته و در نتیجه سطح فعالیت غدد سبابه نیز بالطبع افزایش می‌یابد.
از عوامل مستعدکننده‌ی گربه به درگیری با سندروم دم چرب می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

  • جنسیت نر
  • سن بلوغ جنسی
  • شروع فعالیت‌های جفت‌گیری
  • فعالیت جنسی گربه‌های نر عقیم نشده
  • گربه‌های ماده با اخلالات هورمونی
  • خشکی پوست
  • استرس زیاد
  • عدم رعایت بهداشت پت و محیط
  • عفونت‌های ویروسی، باکتریای و قارچی بصورت عامل مستعدکننده
  • فولیکول‌های مویی که به درستی فعالیت نمی‌کنند
  • سرکوب‌کننده‌های سیستم ایمنی

با توجه به موارد فوق‌الذکر، باید در نظر داشت که هرعارضه یا بیماری، چه در انسان چه در حیوانات، علائم بالینی خاص خود را به همراه دارد. تفاوت سندروم و بیماری در این است که بیماری، عامل مشخصی را جهت درگیر کردن بدن دارد، اما؛ سندروم مجموعه‌ای از سلسله دلایلی هستند که دست به دست همدیگر می‌دهند که بدن را دچار اختلال کنند. از جمله علائم سندروم دم چرب در گربه‌سانان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دانه‌های سیاه لابلای موهای دم (که به آن کومِدون نیز می‌گویند)
  • تیره شدن سطح پوست بواسطه‌ی افزایش رنگدانه‌ها
  • در گربه‌های با پوشش بدنی روشن، اطراف یا روی موضع زرد می‌شود
  • چرب و روغنی شدن بیش از حد دم و پشت گربه
  • قرمز و متورم شدن پوست ناحیه‌ی دم
  • وجود برجستگی‌های قرمز روی دم یا اطراف آن
  • پوسته‌پوسته شدن پوست ناحیه‌ی درگیر
  • وجود چرک در نزدیکی یا ناحیه‌ی روی دم
  • وقوع ریزش یا ریختن موهای ناحیه‌ی دم
  • زخم شدن دم گربه
  • متساعد شدن بوی بد از ناحیه‌ی دم گربه

برای تشخیص این عارضه، علاوه بر علائم بالینی که ذکر شد، راهکارهای کمک تشخیصی با بهره جستن از پاراکلینیک یا آزمایشگاه نیز وجود دارد. اخذ تاریخچه‌ی دقیق یکی از کمک‌کننده‌ترین راه‌های تشخیص این عارضه است. بعلاوه معاینه فیزیکی و بالینی دقیق جهت تشخیص تفریقی این مشکل بشدت کمک‌کننده است زیرا در برخی موارد این سندروم امکان دارد که با برخی مشکلات دیگر استباه گرفته شود. در صورت طولانی شدن سیر بیماری و شدت گرفتن علائم بالینی، اخذ نمونه پوستی یا بیوپسی یا تهیه مقطع بافتی جهت تمایل از دیگر التهابات بسیار می‌تواند کمک‌کننده باشد. همچنین ارسال نمونه به آزمایشگاه جهت تشخیص عفونت قارچی یا باکتریایی بصورت ثانویه نیز خالی از لطف نیست.
برای درمان این سندروم، درمان اختصاصی وجود ندارد و بیشتر تمرکز بر درمان موضعی و حمایتی است که بتوان شدت عارضه را کنترل کنیم. اولین قدم برای درمان، عقیم‌سازی کردن در جنس نر است به صورتی که کاهش یافتن سطح هورمون‌های جنسی می‌تواند کمک زیادی به حل این مشکل بکند. حذف موهای آسیب‌دیده یا شیو کردن محل درگیر، گام بعدی است که باید برداشته شود. همچنین شست‌و‌شوی موضع با شامپوهای درمانی مانند استفاده از شامپوهای ضد سبوره و محلول کلرهگزیدین به جهت حذف چربی‌های مازاد و اضافی و برداشتن پوسته‌ها در محل درگیری کمک قابل توجهی را به پوست بدن خواهد کرد. در مراحل بعد می‌توان از برخی داروهای سیستمیک و موضعی جهت جلوگیری از عفونت‌های ثانویه در ناحیه‌ی درگیر یا کنترل بار آلودگی موضع نیز بهره جست. بعلاوه در مواردی که مدت زمان زیادی از درگیری گذشته باشد، به ناچار نیاز به استفاده از داروهای ضدالتهاب نیز خواهیم بود. ضمن تکمیل موارد فوق، بهداشت فردی پت و نظافت محیط و انجام به موقع روتین روزانه‌ی پت نیز فراموش نشود.

دکتر کامیار کلهری
دامپزشک کلینیک آدورینا